ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ
ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ

 

 

Επέλεξα με αυτή μου τη συνέντευξη να εγκαινιάσω ουσιαστικά την προεκλογική εκστρατεία του συνδυασμού μας για την κατάκτηση της Νομαρχίας Μαγνησίας.

Θεωρώ ότι το διακύβευμα των Νομαρχιακών εκλογών και τα επιχειρήματα που προβάλλουμε στον αγώνα για την νίκη του συνδυασμού μας είναι πολύ πιο σοβαρά από αυτά που θα υπογραμμίζαμε στο πλαίσιο μιας ανοιχτής και αναγκαστικά συνθηματολογικής συγκέντρωσης.

Η ανοιχτή συγκέντρωση θα γίνει κι αυτή στην ώρα της. Και η ώρα της θα έλθει όταν με τη δική σας συμβολή και τη συνδρομή των Τοπικών ΜΜΕ, οι πολίτες της Μαγνησίας πληροφορηθούν τους βασικούς μας στόχους και τις κυριότερες προτεραιότητές μας.

Δεν θέλουμε η προσέλευση των πολιτών και η ενεργός υποστήριξή τους να είναι αποτέλεσμα μιας ανακλαστικής πολιτικής έκφρασης. Θέλουμε να γίνει συνειδητή πράξη συμμετοχής σε μια διαδικασία ανατροπής καταστάσεων και αποτροπής κινδύνων που απειλούν σήμερα το Νομό. Καταστάσεων και κινδύνων που αύριο μπορούν να εγκλωβίσουν τη Μαγνησία στο περιθώριο του γεωγραφικού αποκλεισμού και του οικονομικού μαρασμού.

Δεν έχω σκοπό να κρύψω ότι επεδίωξα το χρίσμα του ΠΑΣΟΚ. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν συμμερίζομαι την άποψη για την κομματική ανεξαρτησία των υποψηφίων Νομαρχών. Σημαίνει αντιθέτως, ότι η πολιτική μου αντίληψη συμπλέει με τη φιλοσοφία του επανασχεδιασμού της Δημόσιας Διοίκησης και του Κράτους, όπως αυτή έχει επιμόνως υποστηριχθεί από το ΠΑΣΟΚ και το Γιώργο Παπανδρέου. Πρόκειται για ένα ριζικό μετασχηματισμό των δομών που κρατούν σήμερα την ελληνική περιφέρεια όμηρο ενός Αθηνοκεντρικού Κράτους και μιας υδροκέφαλης και απαρχαιωμένης Κεντρικής Διοίκησης. Όμηρο μιας πελατειακής αντίληψης που θυσιάζει στο βωμό της κομματικής σκοπιμότητας τα συμφέροντα και το μέλλον της τοπικής κοινωνίας και της περιφερειακής ανάπτυξης.

Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, γνωρίζουμε τι οφείλουμε στις μεγάλες τομές του Ανδρέα Παπανδρέου της «Αλλαγής», που έδωσαν ανάσα στους μη προνομιούχους και στην ελληνική περιφέρεια. Με εργαλείο την αποκέντρωση και την ενίσχυση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης πετύχαμε την αλλαγή της φυσιογνωμίας της χώρας μας και πυροδοτήσαμε την δυναμική μιας μέχρι τότε εγκαταλελειμμένης υπαίθρου και μαραζωμένης επαρχίας.

Οι κυβερνήσεις της οχταετίας Σημίτη δε βάθυναν μόνο τη Δημοκρατία στη Χώρα θεσπίζοντας την αιρετή αυτοδιοίκηση δεύτερου βαθμού. Θεμελίωσαν την ίδια την αναπτυξιακή υπόστασή της, την προικοδότησαν με μέσα, πόρους και αρμοδιότητες, που πολλαπλασίασαν τις δυνατότητες εξυπηρέτησης του πολίτη και απελευθέρωσαν τις τοπικές παραγωγικές δυνάμεις.

Σήμερα η Δημοκρατική Παράταξη υψώνει τη σημαία ενός νέου ποιοτικού άλματος που θα επιτρέψει γενικότερα στην Αυτοδιοίκηση, και ειδικότερα στη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση, να απαλλαγεί από τις παθογένειες που υπονομεύουν την αξιοπιστία και την αποτελεσματικότητά της. Να απαλλαγεί από την κηδεμονία ενός αντιπαραγωγικού Κράτους, που δε μπορεί πια να δώσει προτεραιότητα στις τοπικές δυνάμεις της αειφόρου και ισορροπημένης ανάπτυξης.

Γι’ αυτό το λόγο οραματιζόμαστε ένα σύγχρονο και αποτελεσματικό Κράτος στην υπηρεσία του Πολίτη, ένα νέο μοντέλο συμμετοχικής διακυβέρνησης με αποκέντρωση και ουσιαστική ενίσχυση της Αυτοδιοίκησης, τοπικής και περιφερειακής.

Σε ότι αφορά τη δευτεροβάθμια Αυτοδιοίκηση είναι πλέον αναγκαία η ύπαρξη ενός νέου μεγέθους σχεδιασμού και υλοποίησης της ανάπτυξης που υπερβαίνει τα όρια του σημερινού νομού. Στο σημερινό μοντέλο η περιφερειακή ανάπτυξη σχεδιάζεται και προγραμματίζεται από τα κεντρικά υπουργεία και υλοποιείται μέσω της κρατικής Περιφέρειας, χωρίς καμιά ουσιαστική συμμετοχή της Αυτοδιοίκησης.

Ο σχεδιασμός και η υλοποίηση της περιφερειακής ανάπτυξης πρέπει, στο πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής, να περάσει εξ ολοκλήρου στα χέρια της Αυτοδιοίκησης. Αυτό θα γίνει με τη δημιουργία αιρετής Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης με τις σημερινές Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις ως ισχυρούς αποκεντρωμένους θεσμούς της Ενιαίας Περιφερειακής Αυτοδιοικητικής οντότητας. Η δημοκρατική παράταξη που θέσπισε τον δεύτερο αυτοδιοικητικό βαθμό, αγωνιά σήμερα για την τύχη του. Εκτιμά ότι ο μόνος τρόπος να υπερβεί η Νομαρχία τη σημερινή κρίση της είναι να ενταχθεί αρμονικά και ισότιμα σε ένα νέο σύστημα περιφερειακής αυτοδιοίκησης, που θα περιλαμβάνει αιρετό περιφερειάρχη, αιρετό περιφερειακό συμβούλιο, αλλά και αιρετούς νομάρχες που θα εκλέγονται σε κάθε νομαρχιακό διαμέρισμα ως υποψήφιοι του ενιαίου περιφερειακού συνδυασμού. Οι νομάρχες θα έχουν ως βασική αρμοδιότητα την εκτέλεση των αποφάσεων του περιφερειακού συμβουλίου στο επίπεδο του νομού. Η πρόταση αυτή συνδυάζεται με τη θεσμοθέτηση του αναπτυξιακού-συντονιστικού ρόλου των νομαρχιών στο σχεδιασμό και τη διαχείριση των έργων του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων στα όρια του νομού.

Ο προσδιορισμός του αριθμού, της γεωγραφικής βάσης και της εσωτερικής συγκρότησης των ενοτήτων της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης πρέπει να προέλθει μετά από ευρύτατη διαβούλευση, με συνεκτίμηση όλων των αναπτυξιακών και ανθρωπογεωγραφικών δεδομένων.

Στο πλαίσιο αυτού του συνολικού επανασχεδιασμού των αιρετών Περιφερειών τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο. Η διαπραγμάτευση ξεκινά ουσιαστικά από το μηδέν με κριτήριο την ορθολογική και ισόρροπη ανάπτυξη. Σε μια τέτοια εντελώς νέα πραγματικότητα, για παράδειγμα , δηλαδή ο ισχυρός οικονομικός πόλος, μπορεί συχνά να μην συμπίπτει με τη διοικητική πρωτεύουσα. Κι αυτό δεν είναι μια αυθαίρετη ιδέα. Είναι δανεισμένη από την παράδοση ηπειρωτικών ευρωπαϊκών κρατών, όπως η Γερμανία, χώρα με μακρά παράδοση στις αποκεντρωμένες λειτουργίες, όπου ο διαχωρισμός αυτός θεωρείται ως παράγοντας της ισορροπημένης ανάπτυξης των περιοχών. Βεβαίως, στην Περιφέρεια Θεσσαλίας τα ζητήματα αυτά είναι πλέον αποκρυσταλλωμένα στο πλαίσιο της ισότιμης και συμπληρωματικής ανάπτυξης του Βόλου και της Λάρισας. Ωστόσο, σε μια μελλοντική αιρετή Περιφέρεια Θεσσαλίας, εάν στη Λάρισα βρίσκεται η έδρα των ενιαίων περιφερειακών υπηρεσιών, τότε στο Βόλο θα πρέπει να υπάρξει ανάλογο αντιστάθμισμα. Ο Βόλος πρέπει να υποστηριχθεί για να μετεξελιχθεί σε «πρωτεύουσα της γνώσης» της Περιφέρειας, σε πολυδύναμο κέντρο εκπαίδευσης, έρευνας και καινοτομίας της νέας εποχής.

Μία τέτοια αποκέντρωση των αρμοδιοτήτων πρέπει απαραίτητα να συνοδευτεί και από μια νέα φορολογική πολιτική, ένα νέο φορολογικό θεσμικό πλαίσιο, με το οποίο θα μεταφερθούν σημαντικοί πια πόροι στα χέρια της Αυτοδιοίκησης. Η μεγαλύτερη αποκέντρωση θα δώσει επιπλέον και το κίνητρο στον πολίτη να ελέγχει, ώστε να υπάρχει διαφάνεια και λογοδοσία.

Γι’ αυτό το λόγο, οι επόμενες εκλογές για τη Νομαρχιακή και Τοπική Αυτοδιοίκηση είναι κρίσιμες. Όχι γιατί θα κληθούμε να αναμετρηθούμε κομματικά, αλλά γιατί θα πρέπει να αναδείξουμε με σοβαρότητα και υπευθυνότητα τα στελέχη που θα επωμισθούν το μεγάλο βάρος της μεγάλης μεταρρύθμισης που πρέπει να γίνει στον αυτοδιοικητικό χάρτη της χώρας.

Τι αντιπροτείνει η κυβέρνηση; Θεσμούς που προδίδουν την πάγια δυσπιστία της απέναντι στην αυτοδιοίκηση. Προτείνει αιρετό περιφερειακό συμβούλιο και συγχρόνως τη δημιουργία πέντε αναπτυξιακών «υπερπεριφερειών» χωρίς τη συμμετοχή της αυτοδιοίκησης. Επιμένει δηλαδή σε θεσμούς που διευκολύνουν τον κεντρικό και αδιαφανή έλεγχο των πόρων, ενώ επιφέρουν δραματική αύξηση της διοικητικής πολυπλοκότητας και το διοικητικό τραγέλαφο.

Ποια πρέπει να είναι όμως η στρατηγική του δημοκρατικού χώρου μέχρι να καθιερωθεί η περιφερειακή αυτοδιοίκηση; Μέχρι να γίνει το πρώτο γενναίο βήμα, η Ν.Α πρέπει να αναλάβει ενεργό ρόλο στο συντονισμό των διατοπικών και διαδημοτικών υποθέσεων. Παράλληλα, είναι αναγκαίο να μετεξελιχθεί σε βασικό μοχλό των διαδημοτικών συνεργασιών, σε επιτελικό εργαλείο συντονισμού, του σχεδιασμού και της εκτέλεσης των έργων του κοινοτικού πλαισίου. Πρέπει να επιχειρήσει μία «φυγή προς τα μπρος» αναπτύσσοντας πιο σύνθετες πρωτοβουλίες και παρεμβάσεις, χωρίς να καλύπτεται υποκριτικά πίσω από το πρόσχημα της έλλειψης αρμοδιοτήτων.

Γι αυτό το λόγο πρέπει να αποφύγουμε την συνειδητή υποβάθμιση της Νομαρχίας. Η μεταβατική φάση στην οποία βρίσκεται πρέπει να αξιοποιηθεί δημιουργικά, ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για τις επερχόμενες αλλαγές και να διαμορφωθούν τα στελέχη που θα διαχειριστούν τη νέα πραγματικότητα. Η Ν.Α πρέπει να λειτουργήσει ως εφαλτήριο της νέας περιφερειακής συνείδησης και ως φυτώριο των στελεχών του μέλλοντος.

Αυτού λοιπόν του ΠΑΣΟΚ, που προωθεί αυτές τις ιδέες και μεταρρυθμίσεις, επεδίωξα τη στήριξη. Όχι μόνο γιατί η αναμέτρηση των Νομαρχιακών εκλογών αποτελεί μία μεγάλη πολιτική μάχη. Αλλά, κυρίως, γιατί από την πολιτική έκβαση αυτής της αναμέτρησης θα κριθεί αν θα χειραφετηθεί η τοπική κοινωνία ή αν θα παραμείνει εξαρτημένη από την κομματική ελεημοσύνη. Αν θα έχουμε θεσμούς συμμετοχής ή θα κυριαρχήσει η πελατειακή χειραγώγηση και οι ανταποδοτικές συναλλαγές με την κυβερνώσα παράταξη.

Συνεχίζω δε να έχω την πεποίθηση ότι οι κομματικές διαδικασίες θα έπρεπε να είναι λιγότερο ασφυκτικές στο χώρο της Αυτοδιοίκησης. Αυτός ο χώρος συνιστά από τη φύση του προνομιακό πεδίο για συγκλίσεις ευρύτερων δυνάμεων και κινήσεων πολιτών με γνώμονα την προώθηση του τοπικού συμφέροντος και τη θεμελίωση της τοπικής δημοκρατίας. Επίσης δεν έπαψα ποτέ να πιστεύω ότι οι δυνάμεις και οι ιδέες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως καταλύτης για την ανάδειξη του αναπτυξιακού και κοινωνικού ρόλου της Αυτοδιοίκησης. Η δημιουργική παρουσία της Δημοκρατικής Συνεργασίας επί μία οκταετία στο τιμόνι της ΝΑΜ αποτελεί μία αδιαμφισβήτητα θετική εμπειρία και ένα πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο για τον τόπο μας. Αυτό το κεφάλαιο έχουμε καθήκον να το διαφυλάξουμε και να το διευρύνουμε. Η συνεργασία των δυνάμεων του δημοκρατικού χώρου είναι μάλιστα σήμερα ιδιαίτερα επιτακτική, καθώς προβάλλει ως ισχυρή εγγύηση για την μετεξέλιξη του θεσμού σε προοδευτική κατεύθυνση. Με αυτές τις απόψεις άλλωστε είχα θέσει τον εαυτό μου στην ανοιχτή αξιολόγηση της αυτοδιοικητικής πρωτοβουλίας του Συνασπισμού πριν από την απονομή του κομματικού χρίσματος. Στη συνέχεια, κάποιοι λανθασμένοι χειρισμοί, κυρίως από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, δημιούργησαν αρκετές δυσκολίες σ’ αυτή την πολιτική προσέγγιση. Το ουσιώδες πάντως είναι η εμμονή μας στην προοπτική της συνεργασίας για το καλό του θεσμού και της κοινωνίας.

Στο σημείο αυτό θέλω να επισημάνω ότι η επιλογή του δημοκρατικού χώρου για τη Νομαρχία ήταν μια επιλογή ανανέωσης που σηματοδοτεί το νέο μεταρρυθμιστικό στίγμα για την αυτοδιοίκηση και συμβολίζει τη νέα ποιοτική διάσταση της πολιτικής μας για την αποκέντρωση. Ανανέωση που σηματοδοτεί παράλληλα την ανάδειξη νεωτερικών δυνάμεων και νέων αντιλήψεων μέσα στο ίδιο το κοινωνικό σώμα. Ανανέωση που θα γίνει προσκλητήριο συμμετοχής όλων των προοδευτικών δυνάμεων προκειμένου να μετατραπεί ο Νομός σε σύγχρονο πρότυπο οργάνωσης για την επίτευξη μετρήσιμων στόχων κοινωνικής πρόνοιας, οικονομικής ευημερίας και λαϊκής συμμετοχής.

Στις εκλογές του Οκτώβρη θα αναμετρηθούν στο Νομό μας δύο διαφορετικές αντιλήψεις.

Από τη μία πλευρά θα βρίσκεται η παραδοσιακή συντηρητική αντίληψη, που χαρακτηρίζει την απερχόμενη ηγεσία της Νομαρχίας. Αυτή η αντίληψη είναι τόσο επικίνδυνη όσο και παρωχημένη. Συμβιβάζεται με μία Αυτοδιοίκηση αδρανή και ευάλωτη στις ορέξεις των Υπουργείων. Αποδέχεται έμπρακτα τη λογική των «χαμηλών πτήσεων» και της ήσσονος προσπάθειας, ενώ αντιμετωπίζει τις μεγάλες αναπτυξιακές και κοινωνικές προτεραιότητες του τόπου ως απλά ζητήματα διαχειριστικής ρουτίνας.

Σύμμαχοί της είναι η γραφειοκρατία και η εξάρτηση από τους τοπικούς κομματάρχες. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κ. Πρίντζος και οι συνεργάτες του συμπεριφέρονται περισσότερο ως διορισμένοι υπάλληλοι, παρά ως πολιτικώς υπεύθυνα πρόσωπα. Η κατάσταση στη ΝΑΜ σήμερα είναι παραπάνω από λυπηρή. Υπερβάλλων ζήλος επιδεικνύεται μόνον όταν πρόκειται για πελατειακές εξυπηρετήσεις και για προσπάθειες χειραγώγησης της ενημέρωσης. Για πρώτη φορά στη σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου μας, ηγέτες της αυτοδιοίκησης συμπεριφέρονται με τόσο απροκάλυπτο τρόπο ως επίσημοι μεσάζοντες των κυβερνητικών συμφερόντων στο Νομό.

Την ίδια στιγμή που πασχίζει να βρει την ταυτότητά της ανάμεσα στις συμπληγάδες των καποδιστριακών δήμων και της πανίσχυρης πλέον Περιφέρειας, η Νομαρχία έχει να αντιμετωπίσει στη Μαγνησία ένα πρόσθετο εμπόδιο: την πρωτοφανή αδυναμία των ηγετών της να διαχειριστούν το μέλλον ενός θεσμού που βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο.

Την στιγμή που θα έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί ένας κύκλος ανάπτυξης, ιδίως μετά την ώθηση που έδωσαν στον τόπο μας οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η Νομαρχία μένει καθηλωμένη στην «παιδική ηλικία» που την καταδικάζουν οι δεξιοί κομματάρχες, αγκομαχώντας να ολοκληρώσει παρεμβάσεις που σχεδιάστηκαν πριν από μία 15ετία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον οπισθοδρόμησης και αδράνειας, είναι αστείο να περιμένουμε από την απερχόμενη ηγεσία της ΝΑΜ να ανταποκριθεί στις σύγχρονες προκλήσεις και ανάγκες που επιβάλλει το νέο πλαίσιο διαχείρισης των κοινοτικών πόρων. Γνωρίζουν αλήθεια ότι πλέον, η εκταμίευση πόρων του Δ’ ΚΠΣ από τις Νομαρχίες θα γίνεται με συγκεκριμένα κριτήρια και απαιτήσεις που θα αφορούν την επάρκειά τους; Την εμπειρία δηλαδή στην διαχείριση των έργων, την πληρότητα και επάρκεια σε εξειδικευμένο προσωπικό, την ύπαρξη υπηρεσιών εσωτερικού ελέγχου, την επάρκεια στο λογιστήριο και την τεχνική τους υπηρεσία; Βεβαίως, όλα αυτά αποτελούν «ψιλά γράμματα» για τον κ. Πρίντζο, ο οποίος έχασε το 2003 μία ιστορική ευκαιρία με την αναθεώρηση του Εσωτερικού Οργανισμού της Νομαρχίας προκειμένου να προβεί στην ολοκλήρωση της μηχανοργάνωσης, στη δημιουργία «Γραφείων μιας στάσης» και στην ορθολογική αναδιοργάνωση των υπηρεσιών.

Ο κ. Πρίντζος αδυνατεί να κατανοήσει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος για την Νομαρχία. Δεν γνωρίζω εάν το κάνει συνειδητά. Η αλήθεια όμως είναι ότι σπρώχνει τη Νομαρχία στο περιθώριο, περιορίζοντας καθημερινά τις δυνατότητές της να παρεμβαίνει.

Αρκείται παραδόξως σε έναν διεκπεραιωτικό ρόλο, εξαντλώντας τη δυναμική της Νομαρχίας σε μία «βιομηχανία απλής προώθηση εγγράφων». Αναμφίβολα χρήσιμη διαδικασία, όχι όμως μία διαδικασία που αρμόζει στη δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση. Συμπεριφέρεται λες και είναι ο «επισκέπτης» του θεσμού και όχι ο φορέας μιας λαϊκής εντολής στη Μαγνησία. Ο πραγματικός «νοικοκύρης» για την αντίληψή τους είναι τα Υπουργεία και η Περιφέρεια. Από αυτούς, άλλωστε, και όχι από τους πολίτες, ζητούν εύσημα και πειστήρια εργατικότητας, αποτελεσματικότητας και διεκδικητικού πνεύματος. Και είναι λυπηρό για ένα θεσμό που ιδρύθηκε προκειμένου να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο, να δίδεται η εντύπωση ότι αναλαμβάνει τόσο πρόθυμα το ρόλο του «δευτεραθλητή». Διότι προφανώς ο θεσμός δεν υπάρχει απλώς για να μεταφέρει τις εντολές του Κέντρου στην Περιφέρεια, αλλά για να μεταφέρει τα αιτήματα της Περιφέρειας προς το Κέντρο. Και όχι απλώς να τα μεταφέρει παθητικά, αλλά να αναλαμβάνει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την επίλυσή τους. Η Νομαρχία δεν έχει ανάγκη από «επιβλέποντα μηχανικό» αλλά από στιβαρή πολιτική ηγεσία. Οι πολίτες της Μαγνησίας δεν μπορούν να συμβιβάζονται με το μίζερο ρόλο της Νομαρχίας αλλά χρειάζονται μια πιο ενεργητική και σύγχρονη παρέμβαση. Η Νομαρχία δεν μπορεί να είναι το «Παρατηρητήριο» των τεκταινόμενων στο Νομό. Ούτε ο Νομάρχης μπορεί να παραμένει εσαεί «απαρατήρητος». Ο απερχόμενος Νομάρχης έδωσε και απέτυχε στις εξετάσεις των προσδοκιών του λαού της Μαγνησίας.

 

Κατόπιν αυτών δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η εσωτερική διάσπαση του δεξιού μετώπου στη Νομαρχία, η οποία επιβεβαιώνει και την απόλυτη χρεοκοπία της Νομαρχιακής Αρχής. Ούτε είναι τυχαίο ότι κάποιοι βιάζονται να περισωθούν, ακόμη και με αυτόνομη εκλογική κάθοδο, όπως ψιθυρίζεται, προκειμένου να μην χρεωθούν την αποτυχία…Τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε αλήθεια;

Βεβαίως, οι εσωτερικές διαμάχες της Δεξιάς στη Νομαρχία αφήνουν αδιάφορους τους πολίτες. Το ρήγμα στη δεξιά πλειοψηφία δεν είναι όμως μια απλή οικογενειακή διαμάχη των συντηρητικών κύκλων στη Νομαρχία. Αποκαλύπτει και μία βαθύτερη κρίση που διαβρώνει χρόνια τώρα τις λειτουργίες της Νομαρχίας. Αυτή η ιδιότυπη «συγκατοίκηση» στο τιμόνι της Νομαρχίας έχει λειτουργήσει απαγορευτικά και παραλυτικά για την παραγωγή συνεκτικού και αξιόπιστου έργου. Και αυτή η εξέλιξη δυστυχώς δεν αφορά μόνον την «οικογένεια», αλλά όλους τους πολίτες της Μαγνησίας. Βεβαίως, λένε κάποιοι, ότι όταν τα βέλη προέρχονται εξ οικείων, περιττεύει ίσως η κριτική των αντιπάλων…

Η κριτική για παρακμή και διάβρωση μπορεί να ακούγεται σκληρή είναι όμως απόλυτα δικαιολογημένη. Δεν είναι υπερβολικό να σημειώσουμε ότι και ακόμα και οι Λαρισαίοι εξανίστανται σήμερα με την κατάντια της Μαγνησίας!!! Μία απλή συγκριτική επισκόπηση των στοιχείων του ΠΔΕ για τα έτη 2003-2005 σχετικά με τις κατανομές των πόρων στους νομούς της Θεσσαλίας μπορεί να αποδείξει του λόγου το αληθές:

Κατά τα τριετία 2003-04-05 η ΝΑΜ ανέλαβε να υλοποιήσει 77 έργα σε σύνολο 403 της περιφέρειας Θεσσαλίας, ήτοι το 19,1% των έργων. Με μέτρο αναφοράς τον αριθμό των έργων, η Μαγνησία κατατάσσεται στην τελευταία θέση σε σύγκριση με τους νομούς της περιφέρειας.

 

Αναλυτικότερα, η ΝΑ Τρικάλων κατέχει το 26,3% ( 106 έργα) του συνόλου, ενώ η ΝΑ Λαρίσης και ΝΑ Καρδίτσας το 33% (133 έργα) και 21,6% (87 έργα) αντίστοιχα.

Με μέτρο αναφοράς τους Προϋπολογισμούς (Π/Υ) η ΝΑΜ κατέχει την 3^η θέση στους 4 νομούς με ποσοστό 18,1%, ήτοι 85,3 Μ€ σε σύνολο 470,9 Μ€.

Τα αντίστοιχα ποσοστά για τους υπόλοιπους νομούς είναι:

α) ΝΑ Τρικάλων 22,1% (104,2 Μ€)

β) ΝΑ Λαρίσης 44,5% (209,5 Μ€)

γ) ΝΑ Καρδίτσας 15,3% (71,8 Μ€)

 

Τριταθλητές και τετραθλητές λοιπόν απογίναμε επί θητείας του κυρίου Πρίντζου!

Ένα άλλο ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο για τις επιδόσεις του κ.Πρίντζου σε σύγκριση με τον προκάτοχό του κ. Σκοτινιώτη στη ΝΑΜ, είναι ο αριθμός των εντάξεων με κωδικό της Νομαρχίας. Έτσι, ενώ από το 2000 έως το 2002 εντάχθηκαν 216 έργα του νομού Μαγνησίας για τα οποία απορροφήθηκε 1 δις εκατόν είκοσι έξι εκατομμύρια ευρώ, από το 2003 έως το 2005 έχουν ενταχθεί μόνον 56 έργα που έχουν πληρωμές 12 εκατομμύρια ευρώ. Και δεν είναι μόνον οι απογοητευτικές επιδόσεις που προκαλούν, αλλά και η φύση των έργων που εντάσσονται. Πρόκειται για έργα αποσπασματικά, χωρίς ολοκληρωμένη προσέγγιση και χωρίς όραμα. Πρόκειται για έργα εμβαλωματικά και γι΄αυτό χωρίς συγκεκριμένο αναπτυξιακό αποτέλεσμα.

Δεν πρόκειται να σας κουράσω σήμερα με αναλυτικές αναφορές στις προγραμματικές θέσεις με τις οποίες θα πορευθούμε προς τις εκλογές.

Θα αρκεσθώ μόνο στην αναφορά των κεντρικών αξόνων και των μεγάλων προτεραιοτήτων του συνδυασμού μας.

 

Άλλωστε, μόλις τώρα ξεκινήσαμε το διάλογο με τους φορείς της τοπικής κοινωνίας και τους ενεργούς πολίτες για τη διαμόρφωση των τελικών προτάσεών μας. Αυτό το διάλογο δεν πρόκειται να τον προκαταλάβουμε. Άλλωστε, εμείς αντιλαμβανόμαστε την προεκλογική διαδικασία ως μία ευκαιρία για ευρεία κοινωνική διαβούλευση. Σκοπός μας είναι τα συμπεράσματα αυτής της διαβούλευσης να επικυρωθούν στην κάλπη των Νομαρχιακών εκλογών, ώστε την επομένη των εκλογών να ανοίξουμε το περιεχόμενο της καθαρής εντολής και με σηκωμένα πια τα μανίκια να κλείσουμε όλοι μαζί την παρένθεση μιας Νομαρχίας που αδίκησε τον εαυτό της. Με τη σφραγίδα μιας στέρεης και δημιουργικής συναίνεσης να γυρίσουμε όλοι μαζί τη σελίδα ενός νέου και ορμητικότερου ξεκινήματος για το νομό μας.

Στόχος μας είναι να αποκαταστήσουμε το κύρος και την αξιοπιστία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Να κάνουμε τη Νομαρχία ένα θεσμό φιλικό, χρήσιμο και οικείο προς τον πολίτη. Στο πλαίσιο αυτό, η συμμετοχική διαδικασία μπορεί να γίνει ένα βασικό αναπτυξιακό εργαλείο. Ξεκινάμε τις εφαρμογές της συμμετοχικής δημοκρατίας από την ίδια την προγραμματική λειτουργία της Αυτοδιοίκησης. Με την ευκαιρία αυτή θέλω να εξαγγείλω τη δημιουργία 12 Ανοικτών Ομάδων Εργασίας για την επεξεργασία του Προγράμματός μας. 12 Ανοικτές Ομάδες που θα λειτουργήσουν ως πραγματικά εργαστήρια διαλόγου και ζυμώσεων, ως μικρά fora κατάθεσης ιδεών και προτάσεων, που θα αφορούν 12 μεγάλους τομείς της τοπικής ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής.

 

1^ος Τομέας : Ανάπτυξη της Υπαίθρου

2^ος Τομέας: Τουριστική Ανάπτυξη

3^ος Τομέας: Βιομηχανία-Μεταποίηση

4^ος Τομέας: Βασικές Υποδομές

5^ος Τομέας: Υγεία-Πρόνοια

6^ος Τομέας: Εκπαίδευση-Κατάρτιση

7^ος Τομέας: Ενέργεια- Υδάτινοι Πόροι

8^ος Τομέας: Γυναίκες-Νεολαία- Ευπαθείς Κοινωνικές Ομάδες

9^ος Τομέας: Περιβαλλοντική προστασία-Χωροταξική πολιτική

10^ος Τομέας: Πολιτικές για τον Πολιτισμό και τον Αθλητισμό

11^ος Τομέας: Ο νέος ρόλος του Πανεπιστημίου

12^ος Τομέας: Χρηματοδοτικά εργαλεία για την υλοποίηση των πολιτικών της Νομαρχίας

Στο πλαίσιο αυτής της συμμετοχικής κουλτούρας που θα διαπνέει το σύνολο των πρακτικών μας, αποτελεί δέσμευσή μας η άμεση επανενεργοποίηση της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής που περιθωριοποιήθηκε συνειδητά από την απερχόμενη ηγεσία της ΝΑΜ. H Ο.Κ.Ε. πρέπει να σταματήσει να είναι ένα όργανο στα χαρτιά και να αναδειχθεί σ’ ένα διαρκές forum των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του Νομού, σ’ ένα όργανο διαρκούς διαλόγου και διαβούλευσης των κοινωνικών φορέων και των οργανώσεων των πολιτών, για τη διαμόρφωση και υλοποίηση ενός αναπτυξιακού προγράμματος.

Η επεξεργασία ενός συνεκτικού οράματος για το νομό είναι περισσότερο αναγκαία από ποτέ. Ένα όραμα για το νομό δεν ισοδυναμεί απλώς με ένα κείμενο «στρατηγικού σχεδιασμού» κατασκευασμένο στα πανεπιστημιακά εργαστήρια, όπως εσφαλμένα θεωρεί ο κ. Πρίντζος. Ο απερχόμενος Νομάρχης δεν εγκαλείται άλλωστε επειδή δεν διαθέτει αναπτυξιακά σχέδια. Εγκαλείται διότι δεν κατάφερε να υλοποιήσει τις κατευθύνσεις του σχεδιασμού που είχε στα χέρια του και κυρίως γιατί φάνηκε αδύναμος να ιεραρχήσει πολιτικά τους στόχους και τις προτεραιότητες για την ανάπτυξη του νομού. Ένα νέο όραμα για το μέλλον του νομού δεν πρέπει να αρκείται στην κατανόηση της υφιστάμενης κατάστασης, αλλά να δίνει έμφαση στις νέες, δημιουργικές παρεμβάσεις. Πρέπει να προσδιορίζει το ρόλο της Μαγνησίας στην Περιφέρεια Θεσσαλίας, και πιο συγκεκριμένα τη θέση της στον υπό διαμόρφωση τρίτο πόλο ανάπτυξης στην κεντρική Ελλάδα, ο οποίος θα επιδιώξει να αναδειχθεί ως αναπτυξιακό αντίβαρο προς την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Η Μαγνησία μπορεί να διεκδικήσει ηγετικό ρόλο στον πόλο αυτό αξιοποιώντας τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα:

· Το πλούσιο και έντονα διαφοροποιημένο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

· Την πολύπλευρη και ισόρροπη παραγωγική σύνθεσή της.

· Την στρατηγική της γεωγραφική της θέση.

· Τις βιομηχανικές μονάδες με έμπειρο και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό.

· Την ποικιλομορφία στην αγροτική παραγωγή.

· Το τεράστιο πολιτιστικό της απόθεμα και το αρχαιολογικό της δίκτυο.

· Το σημαντικό και διαφοροποιημένο τουριστικό της κεφάλαιο.

· Το λιμάνι του Βόλου.

· Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

 

Συστατικό στοιχείο του αναπτυξιακού οράματος είναι η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας της τοπικής οικονομίας. Ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί εάν η γνώση και η καινοτομία ενσωματωθούν συστηματικά στην αναπτυξιακή προσπάθεια. Η Μαγνησία πρέπει να εξελιχθεί σε αυτοδύναμο πόλο γνώσης και καινοτομίας. Σε πολυδύναμο κέντρο εκπαίδευσης, έρευνας και τεχνολογίας. Σε ένα μεγάλο εργαστήριο κατάρτισης νέων ανέργων στις σύγχρονες τεχνολογίες αιχμής, σε ένα μεγάλο κέντρο δια βίου εκπαίδευσης των πολιτών με τη συνέργια και την υποστήριξη του Πανεπιστημίου. Σε ένα κέντρο ενθάρρυνσης της επιχειρηματικότητας και υποστήριξης των καινοτομιών στην παραγωγική διαδικασία. Σε τόπο σύνδεσης της έρευνας, της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης με την επιχείρηση και την αγορά. Σε χώρο άνθησης των δικτύων επαγγελματικής και επιστημονικής συνεργασίας που θα έχουν ως αποτέλεσμα τη διαρκή πιστοποίηση προϊόντων και υπηρεσιών.

Εξίσου κρίσιμη, εάν όχι πρωταρχική, παράμετρος του νέου οράματος είναι η εξασφάλιση της προστασίας του περιβάλλοντος, όχι μόνον ως παράγοντα της ποιότητας ζωής των κατοίκων αλλά και ως καθοριστικού συντελεστή της ανάπτυξης. Ο Τουρισμός και οι υποδομές που συνδέονται με αυτόν, η «Πράσινη» επιχειρηματικότητα, οι πρωτοβουλίες στο χώρο του Πολιτισμού, η εξοικονόμηση των υδάτινων πόρων, η επέκταση της χρήσης φυσικού αερίου και η μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της αγροτικής οικονομίας είναι ένα σύνολο από τομείς που συνδέονται αναπόσπαστα με το περιβάλλον. Η Μαγνησία πρέπει να εξελιχθεί σε «πράσινο νομό». Πρέπει να αναδειχθεί κατά προτεραιότητα σε περιοχή υψηλής ποιότητας περιβάλλοντος και εναλλακτικών μορφών τουρισμού και αναψυχής.

Τέλος, ένα σύγχρονο «ευαγγέλιο ανάπτυξης» του νομού Μαγνησίας δεν μπορεί παρά να αναδεικνύει τη Μαγνησία σε περιοχή ποιοτικής και περιβαλλοντικά ευαίσθητης αγροτικής παραγωγής. Με δράσεις προώθησης της βιολογικής καλλιέργειας και κτηνοτροφίας, με προγράμματα ολοκληρωμένης παραγωγής γεωργικών προϊόντων και με βάση την οικογενειακού τύπου γεωργική εκμετάλλευση, αλλά και τη συστηματική εκπαίδευση και ενημέρωση των αγροτών, να επιχειρηθεί ομαλά η μετάβαση από την ποσοτική στην ποιοτική γεωργία. Παρέχοντας στους αγρότες τεχνική στήριξη, αναβαθμίζοντας τις δομές εμπορίας μέσα από τη δημιουργία ομάδων παραγωγών και επεκτείνοντας την αναγνώριση ονομασίας προέλευσης σε νέα προϊόντα, να δημιουργήσουμε τις ευκαιρίες για τη στήριξη του αγροτικού εισοδήματος πέρα από τον κρατικό προστατευτισμό και την αλόγιστη κατασπατάληση φυσικών πόρων.

Πόλος γνώσης-καινοτομίας, περιοχή υψηλής ποιότητας περιβάλλοντος και τουρισμού, κέντρο ποιοτικής και περιβαλλοντικά ευαίσθητης γεωργίας. Αυτοί είναι οι τρεις συνιστώσες ενός σύγχρονου αναπτυξιακού οράματος για τη Μαγνησία της Νέας Εποχής.

Τρεις θεμελιώδεις στόχοι άρρηκτα συνδεδεμένοι μεταξύ τους, που προϋποθέτουν μία πολιτική ιεράρχηση των στόχων της ανάπτυξης.

Η τοπική ανάπτυξη δε μπορεί να είναι κοστούμι που ράβεται με τα γούστα των εκάστοτε κυβερνώντων. Η τοπική ανάπτυξη ή θα είναι προϊόν της πολιτικής διαβούλευσης και της ενεργού συμμετοχής των παραγωγικών φορέων και των κοινωνικών κινημάτων ή δεν θα υπάρξει καθόλου.

Η Ευρώπη σήμερα επενδύει το μέλλον της συνοχής και της ανταγωνιστικότητάς της στην περιφερειακή ανάπτυξη και τη διοικητική αποκέντρωση. Αλίμονο αν στο πλαίσιο αυτό, οι τοπικές κοινωνίες δε βρεθούν συσπειρωμένες και αποφασισμένες γύρω από ένα ολοκληρωμένο επιχειρησιακό σχέδιο για να άρουν τα εμπόδια, να αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες, να μεγιστοποιήσουν τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα και να κατακτήσουν τους στρατηγικούς στόχους του μέλλοντός τους.

Και βεβαίως το μέλλον αυτό δεν μπορεί να ανήκει μόνο στο ΠΑΣΟΚ. Ανήκει σε όλους αυτούς που το προετοιμάζουν. Σε όλες, δηλαδή, τις παραγωγικές και κοινωνικές ομάδες της Μαγνησίας, που με δημοκρατική συνείδηση, οικολογική ευαισθησία και αναπτυξιακή στρατηγική θέλουν να ξαναδούν τη Μαγνησία στην πρωτοπορία της Ελλάδας των αλλαγών, των τομών και των μεγάλων επιτυχιών.